چگونه محیط مدرسه را به محیط تحمل افکار دیگران و احترام به نظرات مختلف و اخلاق و ادب تبدیل کنیم و چگونه با چه سبکی ارتقا اخلاق و ادب و کسب توان وتحمل بالاتر تمرین کنم .
من یک نوجوانم
روحم هنوز آلوده روزمرگی بزرگتر ها نشده است .
هنوز انقدر مهربان هستم که برای پیروزی و نمره بیست همکلاسیم دست و لبخند بزنم .
هنوز وارد دنیای بزرگتر ها نشده ام ؛ دنیایی که در آن برای صاحب خانه بزرگترو باغ زیبا تر شدن مجبور به دروغ و نیرنگ شوم.
شاید آنها تقصیر نداشته باشند شاید زمان نوجوانیشان با آنها انشائی با این موضوع احترام به نظرات دیگران وتحمل افکار دیگران را نداده باشند تا آنها را به فکر فرو ببرد وناخود اگاه مهربانی رابه انها القا کند .
آنها نیز زمانی نوجوان بودند اما شاید زمان تحصیلشان در مدرسه کسی برای پاک ومهربان ماندن روحشان کاری نکرده باشد.
دلم برایشان میسوزد نوجوانیشان تمام شد و دیگران نمیتوانند مهربانی وتحمل پیشرفت دیگران را تمرین کنند .
اما هنوز یک نوجوانم وفرصت تمرین مهربانی و صبوری رادارم .
باید صبور باشم وبدانم برای حفظ رابطه عاطفی با همکلاسیم باید نظرش را بشنوم.
من هنوز یک نوجوانم وباید صبوری را تمرین کنم تا بتوانم در اینده وکیلی با وجدان شوم که برای دریافت حق الوکاله بیشتر راضی به ضایع شدن حق بیگناهی نشوم .
یا پزشکی که برای ادای رفاقت ؛ با بیمار بیخبر از همه جا رابی دلیل سراغ سونوگراف یا ارتوپد نفرستم .
خوشحالم که قبل از ورود به دنیای بزرگتر ها وقتم را برای انشای تکراری پول بهتر است یا ثروت تلف نمیکنم .
نوجوانم ووقت زیادی برای تمرین مهربانی و صبوری دارم .
باید تکبر و خودرای بودن را از روحم دور کنم تا در آینده مشورت با دیگران را در صدر کار هایم قراردهم .
من نوجوان خوشبختی هستم که نوجوانیم را زیر سایه دلسوزانی میگذرانم که نگران نسل آینده اند .
من رویای زیبای جامعه ای مهربان و با اخلاق را میبینم که به زودی دیگر سرای سالمندان وجود ندارد؛دیگر هیچ پرورشگاهی نیست و دیگر بیمارستان ها و مطبهای دکتر پراز چهره ای درد آلود وغمگین نیست ؛ دیگر در راهروهای کلانتریها و دادگاه ها آدمها از شلوغی به هم تنه نمیزنند .
جامعه ی آینده منتظر نوجوانی مهربان وصبور و رها ار بخل و حسادت و کینه است .
به امید ساختن ایرانی زیباتر .
یاداشت کده...ما را در سایت یاداشت کده دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 187